توروزی در کوچه های خاطره منو تنها گذاشتی .....

منو با چشمای پراز اشکم جا گذاشتی.....

تونگفتی که من تنها می مونم....

بی تو توی این شبهای تاریک میترسم....

تو ندیدی که دستام بی تو می لرزه.....

و قلبم از بی کسی بیزاره.....

اگه می خواستی بری چرا نگفتی که نمی مونی.....

چرا  دل منو به  بازی گرفتی .....

اگه خواستی بیایی من همان جایی هستم که بودم همان جایی که رهایم کردی

هميشه تلاش كن چيزي رو كه دوست داري بدست بياري و گرنه مجبوري كه چيزي  كه بدست

مياري دوست داشته باشي

کيه که آخر ديوونگيه واسه چشمات

 
کيه جز من که می ميره واسه لحن خندهات

کی برات قصه می گه شبها که خوابت نمی ره

 
کيه پا به پات مياد وقتی که بارون می گيره

 
کيه وقتی تشنته تو ابرها بلوا می کنه

اگه يه جرعه بخوای کوير رو دريا می کنه

 
يه شب موی تورو به صدتا مهتاب نمی ده

 
خودش می سوزه ولی تن به سايه و آب نمی ده

اون منم که عاشقونه شعر چشمات رو می گفتم

 
هنوزم خيس می شه چشمام وقتی ياد تو می افتم

هنوزم ميايی تو خوابم تو شبهای پر ستاره

 
هنوزم می گم : خدايا ! کاشکی برگرده دوباره

سکوت تنهایی ام را تو بشکن:

با زمزمه هات ‌با ترانه هات

با هیاهوی خنده هات با اوای کلمات

با گرمای دستات با نور دیدگانت

با هیاهوی شادی هات

بشکن خورد کن سکوت تنهایی ام را

بگذار انعکاس ان چیزی باشد جز تنهایی...........بگذار ان برگشت تو باشی.

می ترسم از دل خوددر کوچه ها خدایا

می نالم از شب سرد از انتظار یارا

در این سرای غربت روی مهت ندیدم

در ان سرای جاوید صورتگرم به رویا

رویای عاشقانه ام صداقتی ندارد

   وقتي بارون چشات ميگه وقت رفتنه

   وقت حكومت غمو ، حضور گريه منه

      سكوت گريه نگام ، هنوز به ياد شب

      عشقت تو قلب و دلم ،داغه و گرمه مث تب

         تو اين سكوت بي صدا ، بازم دلم از تو رميد

         خسته و دل شكسته ام ، خالي ام از عشق و اميد

            اين گريه هميشگي ، مونده توي شبهاي من

            تو اين روزهاي بي وفا ، عشق رو تو دادي ياد من

               اين قلب خسته و نگام ، آخر بي نشونيه

               ياد نگاه آخرت ، تا ته خط موندنيه

                  صداي آخرين من ،تا تو نياي در نمي ياد

                  تك تك لحظه هاي من ، فقط تو رو ازم مي خواد

نفرین وهزار نفرین به عشق که مرا درحسرت دیدار تو آواره کرد

نفرین به عشق که مرا اسیر چشمان سیاهت کرد

حال که اسیر توام حال که دل به تو دادم

چه کنم که ترک نگاه سردت

چه کنم که زندگی ام

همه بسته به عشق است

اگر عشق نبود چه میشود؟

اگر عشق نبود موج به ساحل نمی امد

اگر عشق نبود بال کبوتر شوق پرواز نداشت

اگر عشق نبود خنده نبود گریه نبود

اگر عشق نبود شمع نمی سوخت

اگر عشق نبود بال پروانه نمی سوخت

اگر عشق نبود من وتو ما نمی شود

اگر عشق نبود دل توی سینه نمی تپید

اگر عشق نبود لحظه گل شدن در خاطر غنچه نبود

اگر عشق نبود لحظه بارون شدن در خاطر ابر نبود

اگر عشق نبود دلم برات تنگ نبود

اگر عشق نبود لیلی ومجنونی نبود

اگر عشق نبود چشم به درمنتظر تو نمی بود

خوب وقتی همه هستند پس عشق هم هست !

نه تو شعر وقصه ها

بلکه تو دریا وتوابرا. تو چشم من تو قلبم. تو شعله و رو بال اون کبوتر.همیشه عشق بوده

ولی من عشق را یک عذاب ویک جریمه می دانم برای عاشق باید

تاوان دل دادن به معشوق خود را پس دهد